(monolith)

Jarenlange gaswinning in de provincie werkten bodemdalingen en aardbevingen in de hand. Ook datacentra in de Eemshaven en windmolenparken zullen zorgen voor veranderingen in het landschap, op visueel en ecologisch vlak. Wat betekent dit voor het landschap van de toekomst? Het Tschumipaviljoen vroeg i.s.m. Coöperatie TAAK Isabelle Andriessen een nieuwe installatie te maken die reflecteert op het Groninger landschap dat onder invloed van menselijk handelen constant in beweging is.

Geïnspireerd door de uitgangspunten van Bernard Tschumi en het legendarische bureau Superstudio, waarin architectuur gezien wordt als een filmset die betekenis krijgt door de invulling ervan, verandert Andriessen de aard van het paviljoen. Tijdens de tentoonstellingsperiode verandert het werk van karakter volgens een door Andriessen geregisseerd script. Het gebouw wordt getransformeerd tot ‘monoliet’ uit een apocalyptisch toekomstig scenario.

Het paviljoen vertoont vreemde trekken, alsof het zojuist is neergedaald uit een ander universum en reageert (of parasiteert) op de nieuwe omgeving. Beslagen ramen, dampende stoom en ongecontroleerde bewegingen in het interieur; het paviljoen lijkt te ademen, te leven. Het lijkt te zijn geïnfecteerd met een virus uit zijn oorspronkelijke omgeving of misschien juist uit zijn nieuwe atmosfeer. Het paviljoen balanceert op de grens tussen aantrekkelijk en onheilspellend.

Wanneer noemen we iets levend of niet-levend? Met haar installatie onderzoekt Andriessen het schemergebied tussen natuurlijke en artificiële materialen, organismen en objecten. Ze schetst een dystopisch en vervreemdend toekomstperspectief van een evoluerend landschap dat de definitie van ‘natuur’ zoals we die kennen tracht te bevragen.