een grote bewegende amoebe

29 august – 11 november

Peter Zegveld transformeerde het Tschumipaviljoen tot een denkbeeldig mausoleum voor een opgebaard wezen. Dit wezen, dat het hele interieur van het paviljoen in beslag nam kwam tot “leven en overleed” in een visueel waarneembare sequentie. 
Gestuurde luchtturbulentie, geluid en licht werden gebruikt om dit effect te realiseren.
 Het werk refereerde aan bekende beeldiconen: de opgebaarde leider, Sneeuwwitje, de aangespoelde walvis, een embryo, de spermatozoïde, etc.
 Allemaal beelden met dood en leven als verbindende factor.

Het sculpturale object werd voortdurend ge(re)animeerd, waardoor de associatie met “het zijn en niet zijn”, een voor de hand liggende gedachtegang kon zijn.
 Het ritueel van een “lege” binnenruimte die plotsklaps gevuld werd door een grote bewegende amoebe werkte als een gigantische poppenkast.

Het obect was vervaardigd van spinaker nylon. Het volume van de lege “ballon” werd in 4 seconden volledig gevuld met lucht, d.m.v. een windturbine. Men kreeg de indruk hier met een organisme van doen te hebben.

Het “sterven” van de amoebe ving aan als de windturbine werd uitgezet. Het leeglopen “de laatste adem”, duurde geruime tijd voordat de cyclus zich weer herhaalde. Het opblazen en leeglopen werd geaccentueerd door het geluid van in- en uitademen terwijl ‘s avonds het geheel werd uitgelicht.

www.peterzegveld.nl