Hereplein
Groningen

door Edwin van der Heide

In zijn werk legt Edwin van der Heide een verbinding tussen eigentijdse muziek, beeldende kunst en architectuur. Voor Paviljoen neojlivaP maakte hij gebruik van grote, spiegelende vlakken die zich naadloos voegden naar de maten van het Tschumipaviljoen. De dubbelzijdige spiegels stonden niet statisch opgesteld maar roteerden. Hierdoor leek het geheel uit glas opgetrokken paviljoen zich te sluiten en te openen, maar ontstond ook de illusie dat de directe omgeving zich verdubbelde en het paviljoen er in oploste.

De spiegels, die elektronisch werden aangestuurd bewogen zo langzaam dat de rotatie alleen zichtbaar is was als je lang en goed geconcentreerd keek. Door de permanent veranderende constellatie van de spiegels ontstond een voordurende verschuiving tussen interieur en exterieur. ‘Kijken is bekeken worden’ vormde een leitmotiv voor Bernard Tschumi toen hij zijn paviljoen ontwierp. Binnen Paviljoen neojlivaP van Edwin van der Heide werd dit gegeven geraffineerd opgerekt en binnenste buiten gekeerd.